Nun lugar chamado guerra

Este fora un dos libros que máis me gustara (e un dos poucos que me gustara), xa que ten unha historia cunha serie de acontecementos que te fan seguir coa letura. Ao comezar a lelo, Sierra i Fabra introdúcenos na vida dun xornalista calquera dun periódico de Barcelona, que ademais acaba de cortar coa noiva que ten dende hai anos, pero que pouco despois descobre que lle van enviar a un dos países de Oriente Medio. Trátase dun conflito imaxinario polo territorio do país (no que intervén a potencia mundial rusa, a milicia do país e unha minoría islámica), pois hai pouco que se descobrera petróleo nel.

Durante a súa estancia, Nestor (o protagonista) sentirá na súa pel as crueldades da guerra, dende as mortes en combate ata a anorexia que sofren os nenos dalí. Mentalizarase da utilidade dos periodistas nas guerras e sentirá afecto polo seu traductor de doce anos, ao que logo verá marchar ante as ofensivas rusas. Este neno fará todo o posible por sobrevivir, enganando ao rapaz con entrevistas falsas aos seus familiares, facéndoos pasar por líderes de guerra (con éxito, por certo), pero que cumplirá a promesa que se fixo a si mesmo no último momento.

Nesta novela, o autor fai varias apelacións á guerra de Chechenia, e foi escrita antes da invasión de Afganistán, o 11-S e a guerra de Irak, sendo precursora de ambas no seu tratamento.