Moda actual.

Ola compañeiros, hoxe queremos falar dun tema que interesa sobre todo as rapazas como é a moda.
Primeiro deixamosvós cunha crítica que encontramos pola rede e logo unha opinión persoal acerca da crítica, xa que aínda que teña razón no que di, ¿ a que rapaza non lle gusta vestir así ?

Crítica:

Non poderíamos dicir que a moda actual é mellor ou peor que a antiga ou anterior, é simplemente diferente.
Claro que a moda actual ten as súas características moi particulares, como o feito de que parece que cada vez queren gastar menos tela, pois as faldas son tan pequenas que se confunden cos anchos cinturones que se usan con elas, como os pantalóns, con tiros tan cortos, que casi no deixan nada á imaxinación, e hay que ser artista para agacharse sen mostrar máis do debido. Nin que decir cas prendas superiores, porque cas xustas tapan o busto.

Opinión persoal:

Nós como rapazas, gústanos vestir así e estamos de acordo en que á maioría de nós volvenos locas ir de compras, ademais ,sempre andamos buscando novas tendencias e prezos asequibles pero sen renunciar ó que nos gusta e nos chama atención. Por iso compramos en Zara, Bershka, Blanco, Pull and Bear...

Lois Pereiro

Naceu en Monforte de Lemos o 16 de febreiro de 1958, estuda no colexio dos Escolapios e comeza a escribir con 15 anos. Ó finalizar COU marcha cara Madrid onde estudará Ciencias Políticas e Sociolóxicas. Máis tarde funda alí a  revista Loia con Antón Patio, Manuel Rivas  e o seu irmán Xosé Manuel Pereiro.

Cara 1981 marcha vivir a Coruña, onde se une a revista La Naval. Nesa época entra en contacto cun grupo de poetas entre os que figuraban Xavier Seoane, Francisco Salinas Portugal ou Xulio López Valcrcel, participando en varias antoloxías coma De amor e desamor e De amor e desamor II e colaborando en numerosas revistas.

Tamén traballou como traductor de alemán, francés e inglés de dobraxe de cinema e de televisión: publicou dous poemarios e en 1996, o ano da súa morte saíu a luz Poemas para unha Loia, onde se recollen obras da época madrileña, publicadas xa na revista Loia.

A súa morte foi debida a unha intoxicación  por aceite de colza,  a parte de estar enfermo de SIDA.

FALANDO DE SEXO

O diario vermello de Carlota, trata dunha acolescente, como o título indica chamada Carlota, que a partir dunhas charlas de sexulidade nas horas de turoría decide escribir un diario onde vai recoller as súas experiencias sexuais. 
Un día á saída do metro coñece a un rapaz chamado Flanagan que acompaña mercar o diario, e deciden escribilo os dous dende diferentes puntos de vista. Fanse moi bós amigo xa que deciden quedar máis a miúdo para poñer ideas en común, debatir opinións, puntos de vista. Ata que chega un momento no que dan conta de que se están empezando a enamorar un do outro, pero o seu non pode ser porque Carlota non da esquecido o seu mozo anterior, Koert, xa que ten que volver a España polo seu deporte, entón ela empeza a ter dúbidas xa que con Flanagan viviu moitas cousas pero aínda así decide quedar como amigos e volver con Koert.

Lucía Aldao & María Lado : entusiasmo e enerxía

Antes da chegada desas mozas tan simpáticas, todos críamos que a poesía só se podía tomar coma algo moi aburrido e no que non quería entrar a xuventude. Pero cando comezaron a falar e a cantar coa poesía fíxose máis divertido do que se pensabamos e ata incluso chegou a gustarnos.

Na nosa opinión son unhas mozas moi alegres e que transmiten a súa alegría facendo algo que lles gusta e é por iso que lle poñen tanto entusiasmo e enerxía.

María Lado

Despois de asistir a actividade poética pensamos que todo o mundo pode chegar a escribir textos poéticos cun pouco de imaxinación,  como o poema que crearon a partir dos graffitis das rúas.                                    

Lucía Aldao

Por último, só dicirvos que moitas grazas ás dúas por vir ó noso instituto, cambiarnos esa idea que tiñamos de que a poesía era aburrida e demostrarnos que pode chegar a ser todo o contrario.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                

Constrúo un leito de cravos.

Abstéñome de pronunciar esas sílabas,
as sílabas supremas,
para alugarte mellor se vés de roxo
porque amar non é delito
é un proceso de esperar e doerse.


Teño sorte de que me teñas,
ser amado e amarte co corazón espido.


POETAS: Yolanda Costa, María Lado, Miro Villar e Estevo Creus.

MARIA CASARES PÉREZ.

María Casares Pérez, naceu na Coruña o 21 de novembro de 1922  e faleceu en Poitou-Charentes, Francia, o 22 de novembro de 1996, foi unha actriz galega que triunfou no exilio en Francia, onde residía por ser filla de Casares Quiroga.

Aos 14 anos, tras o levantamento militar fascista, tivo que emigrar co seu pai a Francia, onde estuda  interpretación no Conservatorio de París. En 1949 entra na Comédie Française e cinco anos máis tarde no Teatro Nacional Populare (TNP) co que realiza una xira por case toda Sudamérica, durante a que foi homenaxeada polos exiliados galegos (Eduardo Blanco Amor, Luis Seoane…) e participa na creación  do festival de teatro de Avignon.

En  1977 regresa a España, onde recibe varios premios e un ano despois casouse co actor Daddy Schlesser. En 1996, aceptou á a petición da Asociación de Actores, Directores e Técnicos de Escena, de que os premios de teatro de Galiza levasen o seu nome (Premios María Casares), pero a morte impediulle asistir á súa primeira edición.

 
 Os libros arden mal, é unha novela publicada por Manuel Rivas no ano 2006, orixinalmente en galego por Edicións Xerais; na que narra parte da vida de Maria Casares.

Aquí vós deixo un enlace interesante:
é unha entrevista , na que relata un pouco da súa vida e di que foi unha das actrices máis recoñecidas, xa que participara en numerosas obras teatrais e películas, tamén coñecerá e compartirá traballo con persoas como Picasso ou Jean Cocteau...

O Mariscal, Pardo de Cela !!

Ola estudantes, hoxe vouvos falar un pouco do mariscal Pardo de Cela para coñecer algo máis da súa vida, xa que o vimos así un pouco por riba na clase.

 

Primeiro empezo dicindo que Pedro Pardo de Cela naceu en Betanzos cara ó 1425 e foi degolado en Mondoñedo o 17 de decembro de 1483, foi un mariscal galego medieval, axustizado diante da catedral  mindoniense por mandato do gobernador do rei nomeado polos Reis Católicos.

  " O Mariscal ".

É un drama en verso de intención política. Recupera a figura do mariscal Pardo de Cela, executado en 1843 por orde dos Reis Católicos. O Mariscal é un símbolo da resistencia galega fronte á política centralista dos reis, e convértese nunha referencia fundamental para o nacionalismo de comezos do XX. A reconstrucción do noso pasado serve así á ideoloxía das Irmandades da Fala.

E por último aquí vos deixo uns enlaces que encontrei e pareceronme interesantes:

• Ideas sobre a súa vida (en castelán)
• Páxina oficial da ruta "Pardo de Cela"

En Xapón interésanse polo galego !!!

Ola, Shmul !
Aquí che deixo algunha información do galego para o teu traballo, espero que che sirva de algo.

Primeiro vouche falar un pouco sobre a situación das linguas no mundo:

No mundo fálanse actualmente unhas seis ou sete mil linguas e, tendo en conta que máis ou menos ai 300 países, e a maioría deles son plurilingües, é dicir, no seu territorio fálanse varias linguas. Segundo a situación na que se atopen, diferenciamos:

-Linguas oficiais, as que representan de maneira oficial o Estado no que se falan.

-Linguas sen estado, son as linguas propias de territorios que carecen de independencia política.

-Linguas maioritarias, son as que son utilizadas  por moitos falantes.

-Linguas minoritarias, as que teñen un número reducido de falantes, nesta situación atópase o galego xa que está en perigo de exntinción.

-Linguas hexemónicas, son as que teñen un gran prestixio social porque hai un poder político-económico que as potencia.

-Linguas minorizadas, son aquelas que sendo propias dunha rexión, son desprazadas por unha lingua allea, que conta con maior prestixio.

Bueno e despois de soltarche todo iste rollo, vouche falar un pouco das linguas na Unión Europea:

Nos países que integran actualmente a Unión Europea fálanse mais de trinta linguas, das cales só unhas poucas son linguas oficiais.

A maioría dos países da Unión Europea son plurilingües:
-países monolingües: Islandia, O Vaticano, San Marino e Liechtenstein ;
-países bilingües: Irlanda (irlandés,gaélico ou inglés);
-países plurilingües cunha soa lingua oficial (Francia,Italia) ou con dúas ou máis linguas oficiais (como Bélxica)

Tamén hai linguas que se falan en distintos territorios; é o caso do alemán (fálase en Alemaña, Austria...).



E por último, só me queda falarche das linguas da Península Ibérica:

España é un Estado plurilingüe, dende a Idade Media, levouse a cabo unha política de imposición do castelán  coa intención de asegurar a súa supremacía  fronte ás outras linguas faladas no Estado.Deste modo, o castelán foise convertendo na lingua hexemónica ou dominante.
As linguas españolas que gizan de recoñecemento oficial son: galego, catalán, valenciano, éuscaro, asturiano, argonés e o aranés.

Despois de falarche un pouco de todas as linguas vou profundizar sobre todo no Galego.
A lingua galega fálase na Comunidade Autónoma de Galicia, no oeste de Asturias  e de Castela-León, tamén no val do río Ellas, en Estremadura. O galego provén do galego-portugués, lingua medieval da evolución do latín.

A finais do século XIX prodúcese un movemento literario coñecido como Rexurdimento, grazas ós autores  como Rosalía de Castro, Curros Enríquez, Eduardo Pondal, convértese o galego na lingua literaria, utilizada sobre todo na poesía.
En 1906 fundouse a Real Academia Galega, unha institución encargada da protección da lingua e difusión.
Todos os anos celébrase o Día das Letras Galegas (17 de maio) dedicado a un escritor nesta lingua e lixido pola Real Academia Galega, entre os que morreron fai máis de dez anos.


Bueno aquí che deixo esta información espero que che sala ben o traballo, xa me contaras.

Un saúdo, Paula.

Maltrato as mulleres...ten que rematar xa!!!!

Que é a violencia de xénero?  

Trátase dunha violencia que afecta ás mulleres polo mesmo feito de selo.Constitúe un atentado contra a integridade, a dignidade e a liberdade das mulleres, independentemente do ámbito no que se produza.

Esta violencia presenta numerosas facetas que van desde a discriminación e o menosprezo ata a agresión física ou psicolóxica e o asasinato. Adquire un especial dramatismo no ámbito da parella e no doméstico xa que ó ano morren moitas mulleres asesinadas ás mans das súas parellas por decenas ou centos en diferentes países do mundo.

Outra estatística que pon os pelos de punta: Unha de cada tres mulleres padeceu ó longo da súa vida un acto de violencia de xénero (tanto maltrato, violación, abuso, acoso...).

No tramo de idade no que é máis frecuente o maltrato é entre os 15 e 44 anos.

Poñemosvos aquí uns exemplos de mulleres maltratadas:

muller queimada con ácido

ISTO É REAL!
DE VERDADE PENSADES QUE
NON NOS AFECTA A TOD@S

  Por que o fan?
Por que os maltratadores golpean e matan ás mulleres? 

               "Por nada"




O maltrato tanto sexa ás mulleres como aos homes - ou a quen sexa - cómpre frealo xa que é unha cousa horrible e moita xente intenta facer cousas,coma esta que agora verás, para intentar combatelo, promocionando campañas de sensibilización ante o desequilibrio que aínda hoxe existe entre os homes e as mulleres.... en case todos os ámbitos da vida. 

A Domus tínguese de rosa para
 conmemorar  a loita contra a
violencia de xénero

Aquí vos deixamos un enlace a un video que nos gustou moito xa que é moi significativo:

Falar un pouco sobre o que vimos no blog

 Nós pensamos que as linguas deben preservarse e ter a mesma importancia, por iso queremos falar un pouco do galego que é unha lingua moi despreciada e que parece disfrutar dun menor prestixio.


O luns pola tarde tivemos a ocasión de ver un espectaculo dun grupo de teatro chamado`` manicómicos `` que ía sobre as linguas e sobre como menospreciaban ó galego e non nós pareceu moi boa reacción xa que todos temos dereito a falar a lingua que queiramos e a falala onde queiramos.


Aquí vos poñemos unha foto da representación:





Tamen falarvos un pouco do video que vimos sobre a vida nos pobos e nas aldeas que é moi interesante e que conta moi ben todo o que facían nesa época e ver como falaban galego con moita soltura xa que era a lingua que falaban avitualmente pero que en sitios como no colexio tiñan que falar castelán e non se lles daba moi ben e tiñan moitas dificultades para facer os deberes, ademais tiñan que axudar a familia.
O que nos chamou moito a atención é que moitas das nenas que lles preguntaban que querían ser de maiores dicían mestra, costureira ou traballar no campo.


Deixamosvos unha foto da clase:

Linguas de Aragón.

Ola, vouvos falar das linguas que se falan en Aragón, como o catalán, o castelán, pero especialmente do aragonés.

Na meirande parte de Aragón fálase o castelán, que ademais é o  idioma oficial en toda a comunidad. 
Por outra parte, no norte da comunidade fálase o aragonés e na parte oriental fálanse  diversos dialectos do catalán. 
Tras a aprobación da Ley de Lenguas de Aragón en 2009, o idioma aragonés e o idioma catalán figuran como linguas propias de Aragón, aínda que non oficiais.

O aragonés é un idioma románico    occidental da Península Ibérica, falado  actualmente por unhas 10.000 persoas en varias zonas de Aragón, onde ten rango de lingua propia. 
 Fálase principalmente no norte da comunidade autónoma, nas comarcas de Jacetania, Sobrarbe, Alto Gallego, e na parte occidental de Ribagorza, aínda que tamén se fala, algo castelanizado, noutras comarcas do norte de Aragón.

Se queres oír a xente e rapazes falando Aragonés pincha,
Crecendo en Aragonés.

Algúns exemplos de aragonés, coa tradución do castelán ó lado:

§  Me fan goyo tus güellos. (Gústanme os teus ollos).

§  ¿Cuálo ye o nueso? (¿Cal é noso?).

§  A plebiu y ya está xuta la carrera.(Choveu e a rúa está mollada).

§  No sabebai o que m’eba pasau. (Non sabía o que me pasara).

§  En i’stá muitas. ¡Cuántas en bi’stá! (Hay moitas. ¡Cantas hay!)

Viaxe a Austria.

Ola ,vouvos contar a viaxe que realizei este verán. Fun ca miña nai e cun grupo de xente e amigos do seu colexio.

Saímos do aeroporto da Coruña, o día 5 de xullo con dirección  a Austria facendo escala en Madrid. Cando chegamos ó aeroporto internacional de Viena estábanos esperando o autobús que nos levou directos ó hotel; alí asináronnos as habitacións onde fumos deixar as equipaxes. Máis tarde leváronnos en autobús a visitar :

Abadía de Melk, no alto do acantilado.

-A Abadía de Melk, é unha abadía benedectina situdada en Melk, Austria, é un dos mosteiros máis famosos do mundo.Foi fundada en 1089, a parte máis destacada é a biblioteca pola porque contén unha colección de manuscritos. Está situada no alto dun acantilado, dende onde se ve o Danubio.

                                    
                                              



Este é o patio da Abadía, nel saquei unhas fotos moi bonitas.

                                                               

No hotel déronnos para cear unha comida moi rica que é típica de Viena : - O Snitchel (escalope) é un trozo de carne de tenreira empanado e fritido; e despois troxéronnos unha especie de crêpe vianés que alí chámase Palatschinken.

Ó día seguinte fumos visitar:

 

-A Catedral gótica de San Esteban  , é a iglesia principal da archidiócesis de Viena, está situada en pleno centro da capital austríaca .A obra foi iniciada por Rodolfo IV de austria e levantouse sobre as ruinas de  dúas iglesias anteriores .É o símbolo relixioso máis importante de Viena; o seu interior consta de tres naves e numerosos altares onde se encontran diversas obras de arte e unha cantidade de obxectos.

Unha das cousas que máis me chamou a atención foi q había moitos castelos e palacios entre eles o que máis me gustou foi:

 

-O Palacio de Schönbrunn, tamén coñecido como Versalles vienés, é un dos principais edificios históricos e culturais de Austria, dende o siglo XIX foi unha das principais atraccións turísticas da cidade de Viena.

E un día tamén asistimos  a un dos famosos concertos de Viena no Palacio de Auersperg,  fumos ver unha imterpretación dunha das obras máis coñecidas de Mozart e tamén escoitamos os valses de Strauss.

                                                                                                  

Chamoume moito a atención por 

dentro porque é de moito luxo e ten

moitas obras de arte de famosos 

e moitas esculturas.

O día 12 de xullo collimos un avión no aeroporto de Viena con rumbo a Madrid onde tivemos que esperar unha hora a coller o outro avión con rumbo a Coruña xa que chegaba a Selección Española de Fútbol e había tráfico aéreo.



                                                                                                                                                                                                                  Aeropuerto Internacional de Viena.

4ºB/A